بعد از « سور بز » دومین کتابی بود که از « یوسا » خواندم ، یوسا در این کتاب با هنرمندی هر چه تمام تر ، تو را با خودش می برد به داخل دبیرستان نظامی لئونسیو پرادو ، به پرو ، به جامعه ی نمادین پرو .

تو را با آلبرتو آشنا می کند ، جاگوار را می شناسی ، گامبوا را میبینی ، برده را به تو معرفی می کند ، مو فرفری ، کاکا سیاه ، بوآ ،کابا ،  اینها همان تشکیل دهنده های جامعه ی  پرو هستند در مقیاس کوچکتر!

یوسا استاد داستان پردازی و عوض کردن راوی است ، استادانه راوی ها را عوض می کند ، اول شخص مجهول ، سوم شخص ، از زبان آلبرتو ، از زبان بوآ ، و تو حتی متوجه این تغییرها نمی شوی !
با بچه های سال سوم دبیرستان آشنا می شوی ، بچه های دبیرستان به سال سومی ها می گویند :« سگ » ، سگ ، لقب سال سومی ها ست ، سال سومی ها توجیه می شوند ، تحقیر می شوند  ، کتک می خورند ، مثل جامعه ی پرو ، و برای خودشان گروهی تشکیل می دهند به نام « حلقه » ، جاگوار رهبری حلقه را به عهده می گیرد ، آدمی که هر کاری برای رسیدن به هدفش انجام می دهد .

دختری هست به اسم تره سا ، که سه شخصیت داستان را به هم مرتبط می کند ، برده برای گرفتن یک روز مرخصی ، که میخواست در آن روز تره سا را ببیند و حرف دلش را به او بگوید ، کابا را که سوالات را کش رفته بود لو می دهد ، اما به دلیل همین خیانت کشته می شود ، در واقع برده بی گناه ترین فرد دبیرستان است ، در صفحه ی 410 کتاب ، آلبرتو می گوید :
« ما همه به یه جرمی مقصریم ، قربان . تنها  کسی که جرمی نداشته برده بود . برای همین بود که رفیق نداشت . باور کنین ، قربان . حلقه دنبال این بود که اونو به دام بندازه .دنبال این بودن که هر کی کابا رو لو داده گیر بیارن . انتقام بود ، قربان .»

« سالهای سگی » را باید چندین و چند بار  خواند ، مانند « سور بز » ، و از خواندن آن لذت برد ، چون تنها یوسا است که می تواند تو را اینگونه ببرد وسط داستان و مسخت کند .

+ نگاهی به کتاب سال‌های سگی نوشته ماریو بار گاس یوسا –ترجمه‌ی احمد گلشیری

+ مجازات فوري براي گناهكار