« من غمگینم ، همیشه غمگینم ، یاد گرفته ام  به این غم عشق بورزم و دوستش داشته باشم و با آن زندگی کنم ، من به این غم احترام می گذارم و از اینکه همیشه آن را به همراه دارم از خودم خجالت نمی کشم ،من در همه حال غمگینم ، و از غمگین بودن خودم ، شرمگین نیستم . خوشحالم و غمگینم ، تو را می بوسم و غمگینم ، دستانت را می گیرم و غمگینم ،  با دیگران حرف می زنم و غمگینم ، می خندم و بعد از آن بیشتر از وقتها و زمانهای دیگر، غمگینم ، این غم جزئی از وجود من است .  حتی دیگران هم از غم من غمگین می شوند ، و من هرگز از این بابت خودم را سرزنش نمی کنم ، چون غم ،زندگی من است . »

                                 از یادداشتهای یک انسان نه چندان معمولی