« در به سوی دمشق ، وقتی بانو ، غریبه را به خاطر بازی با مرگ سرزنش می کند ، او پاسخ می دهد :« درست همانطور که با زندگی بازی می کنم . من نویسنده ای بودم . صرف نظر از مالیخولیای درونی ام . من هرگز قادر نبوده ام چیزی را واقعا جدی بگیرم ، حتی اندوه های عظیم خودم را ، و لحظاتی هستند که شک می کنم زندگی ، واقعیتی بیش از نوشته های من داشته باشد . »

                            فانوس خیال نوشته ی اینگمار برگمان صفحه ی 25